bilmi-yorum

epigrafta şöyle demiş

2006-07-15T12:03:00.000+03:00

Sen, ben bir de...O / Cüneyt Özdemir

Ağlardık. Göz yaşlarımızı dışarı taşırmazdık. Sessizce içimize akardı. Yabancılığımız belki bundandı... Birikmiş tuzlu suların en dibinde ruhlarımızı yıkardık. Ve kendimizden en kolay göz yaşlarımızın üzerinden kaçardık. Sessiz hıçkırıklara yelken basardık. Yanaklarına süzülen yaşları titrek mum alevleri aydınlatırdı. Gecenin sessizliğinde genç bir adamın çığlığı yankılanırdı. O ne yapardı, ne zaman bağırırdı , ne zaman ağlardı bilmezdik. Bilinmezlere gebe geceleri Onsuz geçirdik...
Sonra susardık. Zaten çok fazla konuşmazdık. Konuştuğumuzda neden sustuğumuzu suçluların telaşıyla birbirimize sorardık. Susuldu mu, dolu dolu susulurdu. Kimi anlar sessizliklerimizde yatıya kalırdık. O anlarda sen O’nun üzerini örterdin , ben sana sarılırdım, O tavandaki yıldızları sayardı. Gecenin içine doğru kaybolurdun , kaybolurdum, kaybolurdu... Kara bir delik bizi sonsuzluklara atar, bir çocuk ruhu kapkara bir kuyuya atlar, bir parantez karanlıklara kanat açardı.

O karanlıklar hiç aydınlanmadı.

Ve kaçardık. Kendimize yakalanmazdık. Yakalamak için çaba da harcamazdık. Yalnızlığımızı yalnızca kendimizle paylaşırdık. İşte o anlarda, dünya üç yalnızın etrafında dönerdi. Ve üç yalnız bedeni bir tek bulutlu geceler severdi. Birbirimizi ilk gördüğümüz anda, daha önce rastladığımızı ve daha sonra karşılaşacağımızı anlamıştık. Kim bilir, belki ilk kez bunu anladığımız anda yanılmıştık. Sen de bilirsin ya, insan bazen bir su birikintisinin üzerine düşen yansımaları gerçeğinden ayıramıyor. Ayırmamak işine geliyor, diyelim. Kendi silüetini karanlık bir suyun üzerinde hiç yapamayacağı gibi narin narin salınırken görmek, insana garip bir haz veriyor. Oysa yabancı ruhların üzerimize düşen gölgeleri her zaman da mutluluk getirmiyor. Ve bir “iz”den geriye hiç bir zaman, hiçbir “iz” kalmıyor. Ne dersin sen, ben ya da o, hangimiz birbirimizin üzerinde bir iz bırakmayı başardık ? Hangimiz, ileride çocuklarımıza anlatılmaya değecek anlar, anılar bıraktık?
Hayatın, kaçak ruhları yakaladığı bir kahve molasında, soğuk bir kış akşamında, “kırgınlıklardan” başka konuşacak ne kaldı ? Sonuçta Sen kaçtın, ben kaçtım, o kaçtı...

En iyi yapabildiğimiz birbirimizden kaçmaktı.
Başardık.
Hep kızgındık. Kırgınlıklarımızı özenle saklardık. Şeffaf örtülerin ardından gözlerimize bakamazdık. Hayat işte böyle ertelenirdi. Oysa çözülür sanılan düğümlerin üzerine hep yenileri eklendi. Ben seni bir kol saati gibi kolumda taşıdım, sen yelkovanı kovalayan akrebe takıldın, o ikimize de aldırmadı. Bir de ikimize inat bizim yapamadıklarımızı yaptı.

Hayatı bir kol saatinin dışında yaşamayı başardı.

Anlatamazdık, anlatamadık da... Anlatılamayan uzaklıklardık. Bir şişenin içinde denize bırakılmış yardım mesajlarıydık. Dalgaların arasında kendimize bir yol aradık. Muhteşem fırtınaları , aydınlık yağmurları ve bir okyanusta batan güneşin ardından yaşanan o muhteşem anları kimseyle paylaşamadık. Oysa umudu hep içimizde yaşattık. Her görünen kayalık , ulaşılamaz büyük kıtalardı. Halimize köpek balıkları gülümser , yunuslar ağlardı. Biz açıkçası büyük kıtalar aramanın büyüsüne aldandık. Ardını görmediğimiz kıyıları ararken şişenin içinde yazılı mesaja bakamadık. Peki şimdi bak bakalım sonunda ne yaptık?

Bir kıyıya ulaşamadın , ulaşamadım , o da ulaşamadı...

Taşıdığımız mesajlar ve biz.. Her birimiz... kendi şişesinde mahsur kaldı. Hayvanlardık. Bilmem bu yüzden mi insanlardan uzak kaldık . Dostluğu , nefreti aynı anda şehveti paylaştık. En büyük yalanları, en çok sevdiklerimize sakladık. Tutkularımızın gücünü aldatılınca anladık. Av’da, avlanan, avcılardık... Kendimizden korktuk, içimizdeki hayvanlardan saklandık. Saklanmayı görünmez olmak saydık.

O senden kaçtı, sen benden, ben zaten çaresizdim bu kaçak ikilinin sessizliğinden...

Uçamazdık.Bir süre sonra uçmayı da aklımızdan çıkardık. Kanat çırpıp uzaklaşamadık. Birbirimize katlanmak zorundaydık. Sonuçta işte bu yüzyılda , bu toprakların üzerine sıkışıp kaldık. 3 oda bir salon ahlak anlayışlarında kutsal hazineleri aradık. Sen üç adım ileri atacaktın , ben iki adım sola , O, kazmayı vuracaktı, yüzyıllık yalnızlığa.
Oysa ortada ne bir harita vardı , ne de işaret taşları... Bizim asıl bulamadığımız, koskoca yalnız bir çınar , koyu sarı bir sonbahar, bir de ondan geriye kalan dökülmüş yapraklar - dı...

Ne dersin, belki de kurbandık. Koyamadığımız kuralların altında kaldık. Umduklarımızı değil (biz de diğerleri gibi) umulanı yapmak zorunda kaldık. Adı yanlış telaffuz edilen ülkeler gibi kendimizi başkalarında ararken, hep bir yabancı ile karşılaştık. Ya adları yanlış söyledik ya da yanlış adlara farklı anlamlar yükledik. Konuşamadığımız diller bahanemizdi. En iyi bahaneleri yaşanmayan aşklar tüketti.

Görmediğim sen , ben, bir de hiç karşılaşmadığın o. Biz üç orospu, üç müşteri , üç pezevenk ya da, üç sağlıklı beden , üç hastalıklı ruh , üç doktor olmayı aynı zaman aralığında başardık. Geride kalanları kendi günahları ile baş başa yaşamaya bıraktık. Biz birbirini tanımayan şizofren dünyaları, paranoyak geçmişlerimiz eşliğinde paylaştık. Şimdi bir mektup estetiğinde hayatta (belki de) son hesaplaşmalarımızı yapıyoruz. Ve en özel duygularımızı nedendir bilmem başkaları ile paylaşıyoruz. Anlatılamayanları , anlaşılamayanları, anlatırken biraz tedirgin , biraz üzgün ,biraz ürkek ve biraz da hiç tanımadığın bir yabancıdan yardım istermişçesine samimi bir şekilde yazıyoruz. Yıllardır ulaşamadığımız ruhlara, yıllarca nasıl bir kadehte , bir bedende, bir yürekte teselli aradıysak, şimdi kendimizi yarım kalmış cümlelere vuruyoruz. Olmayan insanlara, olmayacak hayallerle , olan biteni şifreli cümlelerle sunuyoruz. Ne sen, ne ben, ne de o... bu şifreleri çözemedi. Belki bu yüzden üzerine bir isim yazma cesaretini gösteremediği mektupları gönderemedi. Yine belki bu yüzden önümüzde öylece duran büyük fırsatları da göremedik. Her seferinde elimizin tersi ile “kendimizi” bir kenara ittik.

Ben , sen , bir de üç noktalı, O
yanıldık.

İsimsiz mektupları yanlış adreslere yolladık.

2006-07-15T00:05:00.000+03:00

kız evde yalnızmış
adam kastamonulara gitmiş
kız evde yalnızmış
adam ankaralara gitmiş
kız evde yalnızmış
adam insburglara gitmiş
adam hep gitmiş
hep gitmiş
gitmiş
kız hep beklemiş hep beklemiş hep beklemiş
sonunda karar vermiş
ve o da gitmiş

korkuuuuuuuuuuuu

2006-07-06T00:31:00.000+03:00

korku filmi çekmeye ahdetmiş iki insan evladı

masal masal içinde...

2006-07-04T21:23:00.000+03:00

kafamın içinden cımbızla ayıklamak isterdşm bütün sayıları, rakamları
1 leri 5 leri 7 leri 9 ları
10 ları 30 ları 40 ları 70 leri 90 ları
sayısal nicelik ifade eden bütün herşeyi
yargılamaları sınıflamaları
keşke daha çocukluğumda hiç öğrenmemiş olsaydım matematik denilen şeyi
dört işlemi,oranı orantıyı,ihtimalleri olasılık hesaplarını
sadece harfler olsaydı zihnimde "güzel he" ler "vav" lar "ye" ler
belki böylece daha mutlu olurdum
oranlayamazdım adaletle adaletsizliği, eşitlikle eşitsizliği
doğru bildiğini söylemenin ve okumanın beni nereye götüreceğinin ihtimallerini
hiç bilmemiş olurdum bütün bunları
ve belki daha mutlu olabilirdim belki o zaman
belki
kimbilir
belki

bir masal anlattım kendim inandım

leyla

2006-07-03T19:29:00.000+03:00

leyla bir özge candır
kara gözlü ceylandır

istanbul (içinden deniz geçen şehirler-2)

2006-06-09T23:08:00.000+03:00

biri şu kararsız istanbula hatırlatsın artık şubat mart aylarında olmayıp bilakis haziranın nerdeyse ortasında bulunduğumuzu...

pazar yeri

2006-06-07T19:02:00.000+03:00

birisi istanbul için her şey alınıp her şey satılan bi yer demişti
bence aslında hayat
koca bir pazar yeri
her şeyin alınıp herşeyin satıldığı bi pazar yeri
insanlığın
adaletin
gururun
aşkın
kadının
makamın
mevkinin
paranın pulun
kadrin kıymetin
dostluğun arkadaşlığın
tanışıklığın tanıdıklığın
özgürlüğün
kutsalın
uğruna bi şeyler verebileceğine inandığın ya da inanmadığın
her şeyin alınıp satıldığı bi pazar yeri

hıçkırık

2006-05-29T20:38:00.000+03:00

çılgınlar gibi koşma arzusu içindeyken yere mıhlanıp kalmak nedir bilir misiniz?
avazın çıktığı kadar bağırmak isterken sesinin kısılıp hıçkırığa dönüşmesi nedir bilir misiniz?
içinin dışına dönmesini sağlayacak kadar kusma isteği bütün benliğini sarmışken kendine hakim olman gerektiğinin bilinci ne demektir bilir misiniz?
cinnetin eşiğinde olduğunu farkedip bir adım daha atmaya cesaret edememenin ne demek olduğunu bilir misiniz?
bilen vardır bilirim
yalnız değilim

2006-05-28T17:47:00.000+03:00

ne güzel şey şu piknik denilen şey
hele de piknik ateşleri
ve yakmak bi yerlerini
etrafa saçılan kıvılcımlarla oynamak
hem korkmak hem daha çok alevlenmesini istemek ateşin
içini ısıtmak akşam olunca serinliği tutan havada

ama en güzeli o pikniklerde çocuk olmak
gerçekten hiç katışıksız sadece eğlenen olmak

ziiiiraaa

2006-05-27T02:46:00.000+03:00

cık cık cık cık
ziiiiraaaa
herşeye bir zira
çekmek gerek.
nokta

birinci çoğul şahıs

2006-05-15T14:42:00.000+03:00

birinci çoğul şahsın bi hayalet olduğunu anlamak için dolunayı görmem mi gerekirdi?

KEŞKE!lerrrr

2006-05-15T01:35:00.000+03:00

keşke bir kedim olsaydı
kendime ait bir evim
ve bir de kitapçı dükkanım..

aslında

keşke

hiç bir şeyim olmasaydı

bir kuş gibi

havadan başka hiç bir şeyim olmasaydı

keşke ...

böyle buyurdu zerdüşt!

2006-04-26T21:22:00.000+03:00

yüzeyselliğe ve sığlığa methiyeler düzüyorum..
yaşasın yüzeysellik
kahrolsun ince düşünce!

leylek leylek havada yumurtası tavada

2006-04-09T21:35:00.000+03:00

biz leyleği havada görenlerdeniz

ya siz?

2006-03-27T14:18:00.000+03:00

dünyanın en alçakça işleri bile bi göz boyamayla güzel ve medeniymiş gibi gösterilebiliyor.

kendi dünyalarından insanların da doğruyu söyleyen dilleri susturulabiliyor.

çıkar ve menfaat uğruna bir dünya yıkılabiliyor.

oysaki bir zaman gelecek dünyayı yıkanın da dünyası yıkılacak.

2006-03-22T00:32:00.000+02:00

çok eskiden günlüklerim olurdu yazılarım olurdu şiirlerim olurdu
sevdiğim ve duygulandığım şarkı sözlerim olurdu
sonra yine eskiden defterlerimin illaki bi yerlerinde ders çalışırken dinlediğim müziklerin mısraları olurdu
ama o zaman defterlerimde silinmiş isimler yoktu
kara demiş ya mutluyum diye evet mutluyum bahar geldi mutluyum
denizin farklı renklerini ve hallerini görebiliyorum
mutluyum göremesem de bi yerlerde sarı çiçeklerin açmaya başladığını biliyorum
ismini bilmediğim kuşların seslerini duyabiliyorum
en son geçen bahar veya yaz başında ağacından dut ve vişne yediğim anı hatırlıyorum belki yine yiyemeyecek olsam da
mutluyum
mutluyum baharda çiçek açmış badem ağacının dallarında çekildiğim fotoğrafım var ve kokusu burnumda çiçeklerin
papatyaların ve gelinciklerin arasında çekildiğim fotoğraflarım da var
aslında benim bi sürü fotoğrafım var ve fotoğraf çekmeyi seviyorum
mutluyum kiraz badem vişne ağaçlarının neye benzediğini veya yapraklarının çiçeklerinin şeklini rengini biliyorum
duaya açılan ellerin huzurunu biliyorum
kimsenin olmadığı yerde ağlamanın tadını biliyorum
yediğim değil attığım ilk tokadın verdiği acıyı biliyorum
kardan adamla çekilen fotoğrafın ve bi daha hiç çekilmeyecek olan fotoğrafların anlamını biliyorum
hiç görmediğim hiç bilmediğim birinin benim için ufak bi sürpriz yapmasının ne demek olduğunu biliyorum
evet artık BİLİ-YORUM
mutlu olmanın ne demek olduğunu
(balığız ya illa sulu göz olacaz ya)
mutluyum, blogspot fotoğraf yerleştirmeme izin vermemiş olsa da
mutluluğun rengi de pembe

yunus der ki

2006-03-10T23:23:00.000+02:00

yunus bunda gelen gülmez
kişi muradına ermez
bu fanide kimse kalmaz
onun için inilerim

ses

2006-03-08T15:42:00.000+02:00

bir insanın bir müzikle bir yerden bir yere göçmesi-geçmesi nasıl bi şeydir
nasıl bir şeydir bir kokunun yıllar öncesine alıp götürmesi yine nasıl bir şeydir bir sesin soluğun tarif edilmez hislere sebep olması
pencereyi açtığında gelen bir akordion sesinin hiç unutulmayan ama çok sıkılınan bir filme ya da bir hale alıp götürmesi
bu sesi hiç sıkılmadan bir ömür dinleyebileceğini hissetmek nasıl bi şeydir
bir tenha yolda bir boş bankta yıllarca bekleyebileceğini bilmek gibi bir şey
neyi kimi beklediğinin ya da ne kadar bekleyeceğinin hiç önemi yoktur
sadece oturup yıllarca gözlerini bile kırpmaksızın
an'ı hissetmek
yalnızlığı yalınlığı belki hiçliği hissetmek
bu tuhaf ve tarif edilmezliği
yaşamak
akordionun hissettirdiklerinin aslında ne izlenen filmle ne yaşananlarla ne de başka bişeyle ilgisi yoktur
belki de hiç yaşanmayacak ve yaşanmamış olan anların bütünüdür
andır
zamansızlıktır
hiçtir
herşeydir
boşluktur
sonsuzluktur
ölümdür
ölümsüzlüktür
haldir
gelecektir
geçmiştir
ama en çok bir hisdir duygudur
dalgalanmadır
gidip gelen bir dünyada savrulmadır
yapraktır
rüzgardır
hiç ulaşılmayacak olandır
milyarlarca kilometre uzaktaki bir yıldızdır
senin hiç bir zaman göremeyeceğin ve sana hiç bir zaman ulaşamayacak olan bir yıldız ışığıdır
kibritçi kızdır
ısınmak için yanan-yakılan kibritlerdir
niçindir nedendir
sebeptir sonuçtur
fiildir faildir
HİÇtir HERŞEYdir
(ama bu bir nihilist felsefe değildir)

emret paşam!

2006-03-06T14:54:00.000+02:00

bu günlerde anlaşıldı ki insanlar yaşlanınca sadece aklen zaafa uğramayıp kalben de bi takım insani sayılabilecek özelliklerini yitirebiliyorlar.
hani alışığız yaşlanan insanların hafızalarının zayıflamasına bazı şeyleri unutmalarına. ama insanın yaşlanınca merhametinin de azaldığı ya da yaptığı işlere pişmanlık duymayı da unuttuğuna pek şahit olmayız.
demek ki neymiş akılda zayıflama olduğuna göre kalpte de zayıflama olabiliyormuş

emret paşam sen yeter ki iste!
devlet dediğin millet dediğin halk dediğin nedir ki sen köşende mutlu mesut yaşayasın diye gayet sanatsal resimlerini yapabilesin diye onlar kendilerini sana feda ederler!
bir can dediğin nedir ki?

isimsiz

2006-02-28T22:30:00.000+02:00

boş
nokta
hiç
öte
sıla
garip
yalnızlık
hece
tek
dert
bitmek
yitmek
gitmek
gurbet
hece taşları
unutulmuşluk
ses-soluk
davudi nefes
sonsuzluk
kulluk
çile
hastalık
yorgunluk
yoksulluk
sürgünlük
kırgınlık
hasret
cümlelere dönüşmeden de dillenir bu kelimeler

bir mal beyanı

2006-02-24T00:19:00.000+02:00

bi mal beyanı da bizden olsun modaya uyalım:

1-avşa adasında üç daire, dört üçgen, beş dikdörtgen
2-gökyüzünde bi bulut
3-bitlis'te beş minare
4-biri yazlık, biri kışlık iki platonik sevgili
5-büro mobilyası ve çelik kapı üreten bir fabrikanın öğle üzeri yaslanıp sigara içilen beyaz duvarı 6-ıslıkla da çalınabilen dört anonim türkü
7-palandökende bir palan, iki döken
8-kastamonu'da üç kasto
9-üç fay hattı
10-bir çarşamba, iki perşembe, üç cuma
11-dünyada mekan
12-ahirette iman
13-denizde kum
14-uzayda yerçekimsizlik
15-bi çuval gazoz kapağı
16-bi kiprit kutusu sigara izmariti
17-on sekiz saç biti
18-biri ingilizce 6 adet küfür
19-yirmi tane boş naylon poşet
20-sevenlerin kalbinde kurulmus bir taht
21-bi sürü saç sakal, kıl,tüy,yün
22-üç ayrı parkta üç ayrı belediyeye ait üç ayrı banka reklamlı bank
23-bi ayakkabı çekeceği
24-iki büyük taş kütlesi
25-bir adet ağaç gölgesi
26-üç kuş kanadı sesi
27-bi sürü kedi köpek
28-bi marmara denizi
29-camına yaslanıp seyredilen iki piliç çevirmeci
30-her akşam karıştırılan dört çöp bidonu
31-çalıp çalıp kaçılan beş melodili apartman zili
32-nakit 15 kuruş
33-anne babadan kalma yarısı yasanmıs bi ömür

bu da Can YÜCEL'in mal beyanıymış. sizi bilmem ama ben çok sevdim.

2006-02-20T00:27:00.000+02:00

bilumum kayma faaliyetlerini sergiledikten sonra evimize yollandık

eğlendik mi? eğlendik.

mutlu olduk mu? olduk.

ama işin en zevkli kısmı düşmek ve düşenleri seyretmekti

düşmek dedim de aklıma düştü

sevgili karacığımız bizleri o engiiiiin bilgi ve kültüründen mahrum etmezler heralde

gözden düşmek derler bir deyim var idi hani

ne demektir miiirim bi açıkla hele biz sefil kullara..

hattt..

2006-02-04T00:04:00.000+02:00

kem aletle kemalat olmaz!

(mış)

ah minel aşk!

2006-02-03T01:00:00.000+02:00

aşk güzel şey herşeyiyle
sevmek sevilmek seviyor mu diye beklemek
kıskanmak kıskanılmak
pıt pıt atan sesler duymak
ve bunu uzun zaman duymayı dilemek
dile getirmek için kelimeler satın almak
dillere düşmek
yollara düşmek
çöller aşmak
dağlarla kucaklaşmak
dalgalarla boğuşmak
sevdiği için sevdiğinden olmak
evde bulamasa da kokusunu duyduğuyla yetinmek
kalp devletinde "müebbet" hükmünü yemiş bir mahkum olmak...

içinden deniz geçen şehirler...

2006-01-30T00:09:00.000+02:00

istanbul...

aramak- bulmak..

2006-01-29T02:48:00.000+02:00

Hayat bazen bulmaktır aradığını; bazense aramaktır, ne aradığını bile bilmeden aramak...
Ve sevmek; bazen seni bulmaksa bazen onu bulmak olur. İki insanın öbür yarısı olduğunu zannettiği kişiyi bulmasıdır.Sonra kurcalamasıdır hayatı, sevdiğini hatta kendini ..
Bu mudur sevgi?
Hayat bu mudur?
Aşk, zaten çoğu insana göre yüzyıllar öncesinde kalmış bir taze ölü tabutunda..
Onu uyandıracak bir prens bekler belki de..

Hayatı da aşkı da sevgiyi de anlamlandırabildiğimiz söylenemez ya aslında..
Bir curcunadır gidiyor her tarafta.
Her önüne gelen sevmekten bahsededursun; belki sevgi aldı başını dağlara kaçtı, farkettik mi?
Geç kaldık belki de...
Göçen kervanların ardından bakakaldık farkettik mi?
Farketmek için bile bir çok şeyi hala, uyanabilmiş değiliz derin derin uykulardan..
Anlaşılmaz hale getirmek için uğraştık durduk hayatımızı ve sözlerimizi..
KENDİMİZİ..
Ne kazanmaktı derdimiz, saygınlık mı?
Ne kaybetmemekti derdimiz, sevgi mi?
“Ulur aya karşı kirli çakallar”
Der ya şair; uluyup durduk belki de sevdamızı, ama çakalcasına...
Oysa sevda hoyratlığa gelemezdi ya anlayabildik mi?
Dert, tasa, gam, keder dedik durduk. Hayattan dem vurduk. Neydi ki çektiğimiz??
Kirli sevdaların hasreti mi?
Biri bitmeden öbürü başlayan aşkların, aşıkların sergüzeşti mi bize bu hikayeleri yazdıran, bize bunca acıyı(!) yaşatan?
Kirlenmişti hayat bizse nasibimizi almamıştık bundan öyle mi?
Kirlenirken bunca şey, biz çocuksu oyunlarımızı oynuyorduk öyle mi?
Biz büyüdüğümüzde zaten kirlenmişti dünya öyle mi?
“Biz büyüdük ve kirlendi dünya”
Ya tersinden düşünürsek!?

2006-01-26T00:25:00.000+02:00

son günlerde blog okumak, yazmaktan daha eğlenceli gelmeye başladı bana..
belli oluyordur heralde.

sefil pastanın serencamı

2006-01-21T03:43:00.000+02:00

önceeeeeeeeeee

sonraaaaaaaaaa

daha sonraaaaaaa

tarhan&passive in midesinde devam eder yolculuğuna...
sefil bir pasta için ne şeref!...efenim?

düşünceler...

2006-01-19T17:21:00.000+02:00

İnsanları anlamak o kadar zor ki birini arkadaş zannediyorsun; senin gülüp geçtiğine o da gülüp geçer zannediyorsun. Yok, olmuyor. Yanıldığını hem de fena yanıldığını anlıyorsun.
Herkesle arana bir sınır koyman gerektiğini anlıyorsun.
Ama bu hataya daha kaç kez düşeceğini kestiremiyorsun, daha kaç kez insanlardan böyle tuhaflıklar göreceğini bilemiyorsun.
Daha kaç kez tamam bu da bizden dediğin, kendine yakın gördüğün insanların aslında hiç de yakın olmadığını anlamak için böyle anlamsız şeylerle karşılaşacağını bilemiyorsun.
Evet öyle, insanlarla her zaman belli bir seviyeyi koruyarak konuşup görüşmek gerekiyor.
Bunu belli bir zamandan beri yaptığımı zannediyordum ama hala yapamıyormuşum. Yapamadığımı anladım. Herkesle herşeyimi paylaşmadığımı biliyorum ve bunu bilinçli yapıyorum. Amaç ne? Amaç hayal kırıklığına uğramamak, kırılıp incinmekten kendini korumak.
İyi de, insan hiç mi kimseyle yakın olamayacak ya da hiç mi kendisine yakın bulduğu kimseler olmayacak?
Beraber gülüp eğlenebileceği, beraber ağlayabileceği, derdini; kaprislere, nazlara, niyazlara gerek olmadan paylaşabileceği gururu, egoyu bi kenara bırakıp “dost!” dediğinde yanında bulabileceği kimseler olmayacak?
Galiba olmayacak. Dünyanın kuralı bu olsa gerek. Ayrılıklarla imtihandayız.
Biz bir trendeyiz. Ayrılmamacasını sarıldığımız ne varsa bizden hızla uzaklaşıyor ve bize sadece üstümüzü-başımızı, elimizi-kolumuzu paramparça etmekle karşılık veriyorlar ve
bizi üzüyorlar..
Düşüp kalkıp üstümüzün başımızın tozunu toprağını silkeliyoruz ikide bir...
Bunun tek çaresi hiç birşeye ayrılmamacasına sarılmamak. Değil arkadaşlarına; ailene kardeşlerine, eşine bile..
Çok acı geliyor insana ama böyle.
Arkadaşlarına çok güvenmemeyi öğreniyorsun
Ailenden, kardeşlerinden ve eşinden fazla bir şey beklememeyi öğreniyorsun.Fazla sevgi beklememeyi, fazla fedakarlık beklememeyi öğreniyorsun. Çünkü herkesin kendince başka planları, hayalleri olabiliyor. Hayatı senin için yaşamıyor ki...
En acısı da kimseye gerçek dost dememeyi öğreniyorsun.
Bu bi anlamda güzel bir şey olsa da gerçek dostun kim olduğunu bulamadığın zaman çok zor ve aşılması güç bi engel...
“Leyla’ dan geçme faslındayız Mevla’yı bulma yollarında”
diyebiliyorsak şayet, hayat yaşamaya değer...

alınganlık

2006-01-18T14:29:00.000+02:00

alıngan olduğumu zannederdim hep ama anladım ki ben insanlara benimle ilgili herhangi hassasiyetimi anlamıyorlar diye kapris yapan, onlara bunun bedelini ödetmeye çalışan biri değilim.. hepimiz insanız hassasiyetlerimiz var, belki komplekslerimiz de var, belki bir çok insana sıradan gelen şeylere biz fazla değer vermişizdir ama bunun başkaları için de bu kadar değerli olması gerektiğini düşünme saçmalığına herhalde düşemeyiz. benim için önemli olan bir başkası için de önemli olmak zorunda mı ki?
bu tür saçmalıklardan yoruldum ve de sıkıldım.
(al bir s de benden gitsin yass)

bayram, bayram mıdır?

2006-01-17T11:40:00.000+02:00

ben geldiiiiiim. biraz gecikmeli de olsa herkeşlerin bayramı kutlu olsun...her günü bayram sevinciyle dolsun.

aslında yazmayı düşündüklerim bulardan farklıydı ama artık bu fotoğrafın yanına yakışmayacağına karar verdim o sözlerin...

yine de tüm bekar arkadaşlar için allah'tan iyi dileklerde bulunduğumu belirteyim ;)
(anlayan anlamıştır nasılsa)

bu kız nereye bakıyor?

2006-01-05T08:38:00.000+02:00

biz de soralım:
"bu kız nereye bakıyor? "
diye ..

(yoğun istek üzerine fotoğrafı değiştirdik!!!)

2006-01-04T01:42:00.000+02:00

aklımdan muzip fikirler geçmekte
az sonraaa!

kağıtlarrrrrrrrrrrrr....

2006-01-03T20:26:00.000+02:00

bu aralar en çok yapmak istediğim şey bu.
içim dışım kağıt oldu..

kağıt görmekten böö geldi..

ama ben dağıtırsam kim toplar ki???

düşündüm de; en iyisi yapmamak!

L'âge De Glace 2

2006-01-01T20:31:00.000+02:00

Dailymotion blogged video
L'âge De Glace 2
Originally uploaded by fdjoke

bu benim eb sevdiğim animasyonlardan biri
ve müzik de bi zamanlar en çok dinlediğim grubun müziği..

yine yürürken

2006-01-01T20:25:00.000+02:00

Dailymotion blogged video
yine yürürken
Originally uploaded by nilgun

yaseee tek sen mi yürürsün? al bakalım biz de yürüdük..
bunu bırakıp bugünkilerden bir kaç tane mi yayınlasaydım acaba?????????? mesela anneni konuştururkenkilerden..

insan neyle mutlu olur?

2005-12-31T20:20:00.000+02:00

bazen bir şeyler olur, kopar ipler derinlerde bir yerde.
bazen insan kendini bi uçurumun kenarında buluverir birdenbire.
yoktur çaresi. olan biten herşey artık olup bitmiştir..
çaresizliğin acısı kadar içine oturan bi acı daha yoktur aslında.
ve en büyüğü budur belki ızdırapların
kopan ipler büyüyü bozarlar..
dengeler yitirilir..
acılar silinir, kederler de..
ayağının altından kayar bi şeyler.
sen dik durmak istesen de duramazsın böyle zamanlarda..
çünkü yitip giden zaten dengenin kendisidir...

herşey sessiz bi sinema gibidir ve sen o sinemanın tek izleyicisi.
ama yönetmeni değil.
değiştirmen imkansızdır
öylece bakarsın sadece
kayan ve uçup giden senin hayatına..

kopan ipler bir şeyleri haber verirler
belki aslında bi çeşit guguklu saattirler.
bu saati kuran kimdir, belli mi?

kurulan ve yıkılan düzenlerin hepsi aslında bunu bulmak içindir!

"Zaman ne de çabuk geçiyor Mona! saat on ikidir....."

nezleyim, nezlesin, nezle....

2005-12-25T17:01:00.000+02:00

soğuktur yağan üstümüze geceden
tir tir titreten..
boğazımızı, diş etlerimizi uyuza tutulmuş gibi kaşım kaşım kaşındıran..
gözümüzü burnumuzu bozuk musluk gibi şıp şıp damlatan..
orda burda yarı kullanılmış mendillerimizi unutturan...
yanmayan kaloriferler, ısınmayan (hatta buzhanelere bu mevzuda taş çıkartan) evler..
bizi bu hallere düşürenler... :(((((

aile saadeti ( ? )

2005-12-24T07:05:00.000+02:00

gün cumartesi
saat sabahın yedisi
bir gürültüyle uyanıyor alttaki
"allah belanı versin" diyor bağırarak birisi
"sen bir hayvansın" diye karşılık veriyor yine bağırarak diğeri
çocuğunsa ayaklarını yere vurmak ve çığlık atmak oluyor bunlara tepkisi
işte size aile saadeti (!)
kısa hikayemizden bize kalan ders:
hiç bir şeyin güvencesi yok; ne aşkın, ne sevginin, ne mutluluğun, ne huzurun, ne sağlığın ne de hayatın..
kıymetini bilmek gerek
elimizdekilerin..
(işte yasemin "anne-baba olmak!"
zor zanaat...)
:(

yazıyorum....

2005-12-20T13:30:00.000+02:00

yazıyorum sadece yazıyorum yazmak istediğim için yazıyorum
sebep var mı yok mu bilmiyorum
bi sebep olması da gerekmiyor diyorum sonra vazgeçip hayır gerekiyor diyorum.
gerçekten gerekiyor mu aslında onu da bilmiyorum

hayata dair fikirler kazanıyorum ya da kazanmak için uğraşmadan da elimde buluveriyorum.
kendimi anlamaya çalışırken aslında başkalarını anladığımı düşünüyorum.
ve bazen ne olduğunu anlayamadığımı, kedi gibi yumağa dolandığımı farkediyorum
neyin iyi, neyin kötü olduğunu anlamak isterken yanlış anlıyorum
iyiyi kötü, kötüyü iyi gördüğümü farkediyorum
bakışım bulanıyor, başım dönüyor, midem bulanıyor,
kimliğim karışıyor..
ve böyle olmak istemiyorum.
kimim, neyim, ne olmak istiyorum'un cevapları birbirine giriyor
hatta bazen bunların cevabı bile olmuyor
hayat bir bilmece derken hayatın sadece bir oyun olduğunu, oyun oynarken anlıyorum
meğer fark, sadece boyutlardaymış
biz büyüdüğümüz için kirlenen dünyanın, biz büyük oyuncaklarımızla kirlettiğimiz için kirlendiğini görüyorum
anlamıyorum, anlamıyorum, anlamıyorum...
anlamak için uğraşmanın boşluğunu anlıyorum
ve sonra farkediyorum:
anlam vermek ancak anlamı yaşamakla olurmuş
diyorum
bazen ben i kullanmaktan ölesiye kaçıyorum, bazen ben den başka bir şeyi farkedemez oluyorum
bazen herşeyden, dünyadan bile kaçmak istiyorum hani olsa gidecek başka yer,oraya hiç durmaz giderim diyorum
bazen herşeyi seviyor, bu da güzel ya hu diyorum
bazen hayat, zaman kaybından öte bi anlam ifade etmiyor ki diyorum.
şiştikçe şişiyor, kaçtıkça kaçıyor, yaşadıkça ölüyorum.
bazen ölesiye yazmak isterken bazen öldürseler yazmak istemiyorum
eskileri bazen anıyorum bazen de yeniyi yeterince yaşayamadığımı düşünüyorum
eskidendi o güzel günler derken aslında günü kaçırdığımı farkediyorum
ve fena sıkılıp
dalaşacak, acısını çıkaracak yer arıyorum
ve sonra en yakınım a patlıyorum
aslındaaaaaaaaaaa
diye diye hayatı tüketiyorum.
(alıştık herşeyi tüketmeye ne de olsa)

erzurum..

2005-12-18T17:02:00.000+02:00

(erzurum kalesi ve saat kulesi)

erzurum'u bilenler bilir.
ama ben bilmeyenlere anlatmak isterim
erzurum bi şehirden öte bir ekoldür
eskiden çifte minareli medresesi ve yakutiye medresesi ile zamanının en önemli şehirleri arasındaymış, hala da öyle sayılır aslında.
bi zamanlar ilmin ve sanatın merkeziydi de şimdi farklı mıdır?

bi düşünelim kimler varmış erzurum'dan yetişmiş ünlü şahsiyetlerin arasında:
bi kere "ben" derrrrmişim :)))))))

benim bildiklerim çoğunlukla edebiyatçılardan
şerif aktaş, orhan okay, kaya bilgegil, nazan bekiroğlu, mustafa isen, efrasyap gemalmaz...
bunlar sadece benim bildiklerim ve şimdi aklıma gelenler.

asıl önemli şeyler belki de kültürel özellikleri
hele hele yemekleri..
kadayıf dolması
cağ kebabı
ayran çorbası
mantısı
açık ve üstelik limonlu çayları
kıtlama şekerleri
vs. vs. vs..

erzurumun başka güzellikleri:
köşk'ü vardı bi zamanlar çay içmek için uğrayıp da sırf güzel bahçesinde su sesini dinlemeyle bile huzura erebildiğimiz..
yakutiye medresesi'ne öğrenci bedavacılığıyla defalarca girip içindeki eski giysiler giydirilmiş mankenleri huşu içinde seyrettiğimiz..
çifte minareli medresesi'nde hafiften bir rüzgar gibi esen tasavvuf musikileri eşliğinde ağır adımlarla dolaşıp sonra çaylarımızı (en sonuncusunu hatırladım; zeki ve nurcan'la) yudumladığımız..
erzurum'un bir de kalesi vardı; devamlı olarak gidip şehre bakan tarafında bi sekiye oturup hem şehrin seslerini dinleyip hem de kitabımın sayfalarını karıştırdığım veya derslerime (vize ve finallerime) çalıştığım..
hemşin pastanesi vardı; duvarlarında bir sürü ünlünün fotoğrafının asılı olduğu ve bi sürü yerden ödül almış bi zamanların karargah merkezi..
abdurrahman gazi'si vardı; erzurum'a bi defa gelenin bi daha geleceği efsanesinin oraya uğramadan gidenler için söylendiği...
lala paşa camisi vardı meşhur teravihleriyle ve mahyalarıyla..
ve tabii ulu camisi eskilerden gelmiş bir ulu hakanmış gibi duran, ağırlığı her halinden belli olan, ama içine girmeyenin yıpranmış görüntüsüne aldandığı..
her gidenin ardında hatıralarını bıraktığı istasyon caddesi ve tren istasyonu..
taşmağazaları unutulur mu hiç? o ünlü taşmağazaları ve eski ticaret yollarının giriş kapıları; tebriz kapı, kars kapı, istanbul kapı, gürcü kapı..
şimdi istanbul kapı haricindekilerin sadece adı kalmış...
erzurumlulara o zor günlerde sabahın yakın olduğunu müjdelesin diye yapılmış gibi duran ve sanki hala her sabah güneşi başında bir taç gibi taşıyan Aziziye Tabyaları...
eski taş evleri ve taş döşeli daracık sokakları..
şehrin batıdan girişinde sizi karşılayan havuzbaşı.. hemen altında Ahmet Hamdi Tanpınar'ın ders verdiği günlerin izini taşıyan erzurum lisesi..
heybetli ve fakat kış ayları dışında çıplak kalan palandöken'i..

ve bütün bu güzellikleriyle kendisinde koca bir tarih barındıran erzurum...
denizi yoktur ama deniz kadar derin bir tarihi vardır.
ve sizi o tarihiyle çekip alır günün içinden, tantanasından...
sonra da kendisine aşık edip bırakır..

böyle işte! bir erzurum yarası depreşti içimde
görmeyeli neler değişmiştir acaba?

uyumakk

2005-12-17T21:41:00.000+02:00

uyuyup uyanmamak ve bazen de kendimi kusup atmak isterim...

bilmem ki bunlar ne zaman olur???

birincisinin bi şekilde olacağı kesin de ikincisi olur mu, o belli değil işte!

keşke olsa..

yolculuk..

2005-12-12T13:08:00.000+02:00

"sen geçerken sahilden sesizce
gemiler kalkar yüreğimden gizlice..."
(uzun bir süre yokum ve bu yoklukta uzun bir deniz yolculuğuna çıkmış olmayı dilerdim )

sevdiğim kitaplar..

2005-12-12T02:26:00.000+02:00

bazı kitaplar vardır; nerdeyse her kelimesini aklınızda tutup ezberlemek istediğiniz, ama zaten o kadarına gerek bile duymamanızı sağlayacak derecede etkili bir iki cümlesini hiç unutmamacasına zihninize nakşetmiş olarak bitirdiğiniz....

işte bir zamanlar okuyup da şimdilerde yine kitaplığımın raflarından indirdiğim öyle bir kitaptı ahmet altan'ın "karanlıkta sabah kuşları" kitabı..

ve yine işte o iki cümlesi:

"Sadece rüzgar gelir bir güvercinin cenazesine."

"Çeşmenin yanında susuzluktan ölüyorum."

"Şarkılarını kaybetmiş olanlar hayatlarını da kaybedecekler."

bu üç oldu, ama olsun.

yazara ait bir cümle kullanmamak ayıp olurdu şimdi. çünkü üstteki iki cümle de yazarın başkalarından yaptığı alıntılar..

alıntıların sahibini merak edenler kitabı alıp okumaya başlayabilirler.

ve zannediyorum bitirmeden de bırakmayacaklardır.

yemek kültürümüze methiye..

2005-12-09T14:39:00.000+02:00

herkeşlerin işleri güçleri var anlaşılan ki kimsecükler bloguna uğramıyor bu aralar.
napalım biz de kendimiz çalıp kendimiz söyleriz. kendi kendimize eğleniriz.
bu gün uzun zamandır canımı sıkan bi mevzu hakkında yazmaya karar verdim:
yemeklerimiz ve damak zevkimiz!!!!!
lütfen, kimse hafife almasın! bu mesele ciddi bi mesele!
yemek yapmayı çok sevmese de oburluk sıfatını taşıyan biri olarak bu konuya el atma zamanım geldi diye düşündüm.
efenim, öncelikle fast-food diye bilinen ve kendisini fasülye gibi nimetten sayan amerikanvari yiyecek gruplarına karşıyım.
ancaaaaaaaaaak, bizim kültürümüzün fast-food u denilebilecek tost, lahmacun gibi olağanüstü lezzetteki yiyeceklere değil.
mesela bir sucuklu ya da kaşarlı tost, mesela bir lahmacun dururken gidip de ekmek arası salam- sosis, ya da köfte midir salam mıdır ne menem bişey olduğu belli olmayan soğuk bir et ürünü yemenin zevkli olduğunu pek sanmıyorum.
sucuk denen şey, ne aziz bir şeydir öyle? hiç, tatsız-tuzsuz ve de baharatsız salamla, sosisle bir tutulur mu?
bi de buna bulunmaz hint kumaşıymış gibi elin alemin mc donalts larında para ödemeyi hiç mantıklı bulmuyorum.
hele de -çalışanlarından duyduklarıma göre- ne kadar temiz ve titiz(!) olduklarını bile bile..
bakmayın siz arena'da buraların da denetlenmiyor oluşuna. çocukluğumuzdan beri öyyyle bildiğimiz gibi durup duran uğur dündar abimiz, içine mayonezin ve ketçabın boca edildiği o şeylerden yeseydi elbette böööyyyle kalamazdı!

damak tadı denen bir şey var azizim!
gidip güzel güzel lahmacununu yemek dururken olacak iş mi?
bu lahmacun konusunda da bir iki çift lafım var:
benim lahmacundan anladığım kesinlikle ve kesinlikle (özellikle istanbul'da) her önüne gelenin yapmaya kalkıştığı ve beceremediği lahmacun diye satılan şeyler değildir!
hayatının bir kaç senesi lahmacunun merkezinde geçen biri olarak bunları söylüyorum! boş laf değildir, dikkate alınız!
sadece yiyici de değildik. orda yapma imkanımız da oluyordu. burda öyle güzel imkanlardan mahrum olmakla beraber, öyle güzel lahmacunlardan da mahrumuz.
neyse efendim, gelelim fasülyenin faydalarına..
bilmeyenlere duyrulur (güzel lahmacun nasıl olur? un cevabıdır)
lahmacunun hamuru ince olur ve biraz da kıtır olur,biiiiiiir
kıymadan tasarruf etmek için içine bol miktarda iç yağı konulmaz! yani vıcık vıcık bi lahamacun gerçek lahmacun değildir, ikiiiiiiiii
lahmacunun harcında kesinlikle ve kesinlikle yeşil biber olmaz! üüüüüüüüüüüç(isot denen biberi elde etmek için boşuna mı uğraşıyorlar? bu konuyu da bi ara yazmayı düşünebilirim aslında)
ayrıcaaaa lahmacunun yanında en iyi giden yeşillik taze nane ve maydonozdur, marul değil; döööööööööööört
bir de lahmacunun rengi koyu kırmızı olur isottan dolayı. öbürlerine isot yerine başka biber koymuşlardır (ya da hiç koymamışlardır), beeeeeeeeeeeş
bunlar benim naçizane iyi midir sorusuna iyiyidir cevabı verildi diye girdiğimiz ve hüsrana uğradığımız lokantalardaki acı verici tecrübelerden derlenmiştir

(ayyyy özür dilerim yasmin. senin rejimde olduğunu unutmuşum.)

daldan dala

2005-12-07T02:23:00.000+02:00

herşey aslında o kadar basit ki!
anlamlandırmaya çalıştığımız ama anlamını bulamadığımızı sandığımız herşey.
bazen küçük bi şey yaparız ya da küçük olduğunu düşündüğümüz bi şey..
sonra bi yerde bi bakarız aslında o küçük zannettiğimiz şeyin hiç de küçük bi şey olmadığını görürüz.
ve şaşırırız

aslında küçük şeyin olmadığına inananlardan olsam da yaptığımız işleri küçümsemek, hafife almak gelenek olmuş sanki!
basit gördüğümüz bir çok şeyin aslında ne kadar karmaşık olduğunu anlamak insanoğlunun yüzyıllarına ve yüzbinlerce insanın da hayatlarına maloldu belki ama hala aynı kültür genleri bizde baskın çıkmaya devam ediyor. küçük bir şeyle kazanılıyor kalpler, küçük bir şeyle yıkılıyor duvarlar, küçük bir şeyle bitiyor hayatlar
ve o küçük şeyleri yapmak bazen o kadar zor oluyor, o kadar zor geliyor ki..
bir küçük özür değiştirebilecekken herşeyi ,bir tebessüm, bir tatlı söz,,
bu kadar zor mu bunları yapmak??
bu kadar zor şeyler mi bunlar?

insanoğlu sevgiden mamül, ama mayasını unutmuş.
hele de büyük şehirlerde birbirine bu kadar yakınken birbirinden bu denli uzak kalabilmeyi, nasılsa başarmış!!!!

çok kırılgan bir hayat yaşıyoruz.
camdan fanuslardayız sanki!
"küçük prens"in gülü gibi
ve bir gün o fanuslar kırıldığında ne yapacağımıza dair hiçbir planımız da yok! A, B, veya C..
fanuslarımızdan, bizi sarıp sarmalayan kuş tüyü yataklarımızdan, yorganlarımızdan bi kurtulabilsek..
sonrasını ben de bilmiyorum
çünkü ne zaman kurtulduğumu zannetsem yeni bi fanusun içinde olduğumu farkediyorum
bir kısır döngü, fasit daire..
"sözlerin düzmece, pergel mi nesin?
bir fasit dairede dönmedesin."(f. halıcı)

akıl oyunları...

2005-12-05T22:27:00.000+02:00

"canım sıkılıyor canım sen yanımda olmayınca..." diye bi şarkı vardı bi zamanlar..
sadece dilime dolanmış bir kaç mısra..
bazen bu insanı deli edebiliyor
gerisini hatırlamak isteyip de hatırlayamamak
ya da bundan kurtulmak isteyip de kurtulamamak.
unutup tekralamamayı istediğin halde dönüp dolaşıp aynı sözleri kafanın içinde bi yerlerde tekrarlarken yakalamak kendini.
gerisi niye aklına gelmez şarkının, bilinmez!
herhalde bu da insan hafızasının insana oynadığı oyunlardan biridir..

ya da bazen uykuda şarkı mırıldanmışsın gibi sabah bi şarkının sözlerini tekrarlaya tekrarlaya uyanır insan.
tuhaftır ve sebep ararsın yine:
geceden kalma desen değil, rüyaları yoklasan yine değil.
bilinçaltının oyunu da bu olsa gerek der kapatırsın mevzuyu.
ama çözümlenmiş midir?
hayır!

ben (miyim?)

2005-12-01T22:16:00.000+02:00

yalnız mıyım? yalnızım.

gururlu muyum? gururluyum.gururum çiğnendiğinde tenezzül edip almam!

öfkeli miyim? öfkeliyim. öfkeme öfkeliyim niye durup dinlenmiyor diye

çılgın mıyım? çılgınım. ama çılgınlığı seven çılgınlardan..

kıskanç mıyım? çoooook! kıskançlık güzel bi duygu be.. sevdiğini gösterir insanın. (hasetlikle karıştırmayalım sakın!)

arafta mıyım? araftayım(çoğu zaman). "tutunamayanlar" kadar tutunamamış, "araf"takiler kadar arafta kalmışım..

ve bu duyguyu çok yaşamışım! ama karınca misal, safını belli etmek gerek.

sessiz miyim? sessizim. sessiz çığlığımı duyacak kulaklar arıyorum..bilen, gören, DUYAN var mı?

meraklı mıyım? meraklıyım. yeni şeylere, alış-veriş çılgınlığına, keşfedilmemiş yerlere,okunmamış kitaplara meraklıyım.

okur-yazar mıyım? okurum ama yazar mıyım bilmiyorum. sanırım değilim; ama ara sıra yazarım.

tevriyeli miyim? tevriyeliyim..

kendini beğenmiş miyim? hem de çook!

"çok" muyum? "çok"um!

"az" mıyım? "az"ım!

"hiç" miyim?

bazen "hep", bazen "hiç"im

bu "ben" miyim???

ah ayrılık ah...

2005-11-30T22:07:00.000+02:00

uzun zamandır ayrıyım ve bu ayrılığın sebebi malum:
yazılılar, yazılılar, yazılılar,,,
okunmayı dört gözle bekleyen kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar,,,
vee ara sıra kesilmeyi marifet bilen adsl bağlantısı...

bu arada arkadaşımız kara da biz yookken kendine bi blog açmış.(mushmula)
iyi de yapmış.
aferin ona!
beğendik tebrik ederizzzzz...

örtmenler günüüüüüüüü..

2005-11-23T00:47:00.000+02:00

(hey örtmenler, bu size ! gününüz kutlu olsun, eliniz hediyelerle dolsun)

kelimeler, kelimeler, kelimeler...

kelimeler..
anlamı ve anlaşılması güç şeyler
diller..
kelimelerle yüklü beyinler
ve anlatabiliyor olmak ne istediğini, ne hisssettiğini, ne düşündüğünü..
ama bazen kelimeler yetmez anlatmaya herşeyi..
ve bazen anlatmak değil, anlaşılmak isteriz anlatmadan herşeyi..
ve buna da isim koyarız(empati); sanki çok ihtiyaçmış gibi herşeyi isimlendirmek, birbirinden ayırmak,ayırıp ayırıp çoğaltmak, bölmek, parçalamak, sınıflandırmak, kategorize etmek..

bir yerde okumuştum diyor ki ilkel topluluklar bir kavramın farklı hallerine farklı isimler koymazmış..
yani "oturmak" sadece "oturmak" mış
diz çökmek, uzanmak vs yokmuş
ya da "konuşmak" sadece "konuşmak"
bağırmak, fısıldamak, nutuk atmak, haykırmak yok!
kelimelerin çokluğu medeniyete, gelişmişliğe işaretmiş!!
karmaşıklaştıkça medenileşiyoruz
medenileştikçe daha da karmaşık ve anlaşılması güç oluyoruz!
sadelik, basitlik; basitlik, ilkellik; ilkellik de küçümsemelik olarak görülüyor..
sanki ordan buraya gelen de yine biz ve bizim soyumuz değilmiş gibi.
gerçi bana göre ilkellik diye bişey de olmamış hiçbir zaman ya..
bu gün ilkel diye tanımladığımız toplulukların hala sırrını koruyan, hala çözülemeyen eserlerine yeniden bakmak gerek bunların kaynağı neresi diye.
biz gerçekten çok tuhaf varlıklarız.
hep bi yap boz oyunu oynamış gibiyiz..

(nerden nereye diye buna denir herhalde)

kırık yanlarımız-1

2005-11-20T16:16:00.000+02:00

Emirgan Camisinden dün sabah, mihrabın iki yanında ve yan duvarda asılı olan hat tabloları çalınmış....
Geriye, kırık bir kapı ve boş çerçevelerle; cebi dolu, kendi boş insanlar kalmış....

2005-11-19T06:57:00.000+02:00

insanın canı sıkılmaya görsün ne gibi çözüm yolları üreteceği belli olmuyo. Yasmin'le bizim çıkmış olduğumuz blog yolculuğu gibi...
can sıkıntısından alış-veriş yapılır
can sıkıntısından örgü örülür
can sıkıntısından blog açılır
can sıkıntısından gezmeye çıkılır
can sıkıntısından net'te dolaşılır
can sıkıntısından tv izlenilir
ve buna benzer bilumum faaliyetler yapılır
Amaaaaaaaaaa
can sıkıntısından derse girilmez.
can sıkıntısından evde oturulmaz.
can sıkıntısından evde oturup yazılı kağıdı hiç okunmaz.(çünkü bu daha çok canını sıkar ve şu monolog tekrarlanır: "bu çocukları naaapmalı, bu çocukları asmalı, kesmeli vs vs.." :)) )
yani aslında can sıkıntısı güzel bişeydir vesselam...

benim de şimdi canım sıkıldı ve kalktım bunları yazdıım.
ne oldu?
hiiiç!
ne kazandım?
canımın sıkıntısı biraz geçti..
eeeeee
daha ne isterim.
(ayrıca günün özetidir şu yukardaki fotoğraf.. güzel bi fotoğraf, ben beğendim. uygulaması eğlenceli olsa gerek..;) )

2005-11-13T11:07:00.000+02:00

nostalji nedir?
güzel bi şey midir?
galiba işaret ettiği şeyler bakımından güzel bi şey değildir..
neye işaret eder ki?
yaşlanmaya....
nostalji takılabilecek kadar hatıra biriktirmiş olmaya..
hatalarının bolluğuna...
güzel günlerinin özlemini daha çok duymaya...
bi zamanlar geleceğe dönük olan yüzünün, geçmişe döndüğünü görmeye...
eskiyi, yeniden daha çok sevmeye başlamaya ...
birikenleri kolay kolay atamamaya...
ve hep biriktirmeye, hep biriktirmeye...
birikmişlerle yüklü bir geçmişe..

bu yazı bitmez!
galiba başkasına derken kendimiz dertlendik..

doğum günüm de değil ya..
niyeyse?????
(böyle üstüste doğum günler gelmesin abi ya! insanı etkiliyo işte: şekil a' da görüldüğü gibi. bi de müzikler var tabi; eski müzikler, eski günlerin müzikleri...)

2005-11-13T00:05:00.000+02:00

eğlenceli bi yazı...
sıradan bir gündü bir çoğumuz için, bazılarımız içinse önemli bi gün.. ve o bazıları da bizim için önemli bazılarıydı... e dolayısıyla bizim için de önemli bi gün oluverdi birdenbire.. iş pastalarımızı yiyip tabu'muzu oynamayla neticelenince hem önemli hem de eğlenceli bi güne dönüşüverdi.. biz eğlendik de asıl eğlenmesi gereken eğlendi mi onu bilmiyoruz tabii.. umarız eğlenmiştirr.. günün sonunda bile olsa.. diiiiimiiiii??? eğlenmiş midir sence? bence eğlenmiştir, sence? sence mathy, eğlenmiş midir sence mathy?? cevap: bencede .
"_eğlenmiştir eğlenmiştiiir."

2005-11-11T10:19:00.000+02:00

mutlu yıllar mathy'ye...

mathy'ye mutlu yıllar...(sibel'e de selamlar)

2005-11-10T12:38:00.000+02:00

"mürekkep yalamak"

Yahya Kemal "hatıralarım" kitabında der ki:

"Mektebe başlayışım kadim an'aneye tamamıyla uygun oldu. Erkenden muallim-i evvel Sabri ve muallim-i sani Gani efendiler bizim selamlığa geldiler; çarşıdan bana savatlı bir divit, boyundan geçirilir, sırmalı bir cüzdanlık alınmıştı.Gani efendi kalem açtı, divitin mürekkebine batırdı. Bir "Rabb-i yessir" yazdı. Sonra üstüne şeker döktüler, bana o yazının mürekkebini şekerli şekerli yalattılar. "

Onlar gerçekten mürekkep yalamışlar...

Sonra da o mürekkebi arının yaptığı bal gibi özümseyerek eserlere dönüştürmüşler...

2005-11-09T13:05:00.000+02:00

kırık yanlarımız

karar verdim. teoman'ın "kırıklarını aldırdım kalbimin..."" dediği gibi ben de belki kırıklarımızın tamirine sebep olur ümidiyle "kırık yanlarımız" diye bir bölüm oluşturacağım artık. yani hep güzellikleri ve güzel şeyleri fotoğraflayıp onları sergilemeye çalışmamak lazımmış. bazen kırık yanlarımızı da göstermek lazım ki belki bir gün bir ilgili görür ya da ilgisiz de olsa biri görür ve o ilgisiz gider bir ilgiliye durumu iletir, o ilgili de gerçekten "ilgili" dir ve ilgilenir..

böylece bazı kırıklarımızın alınmasına vesile oluruz biz de...

buna aslında şu Yavuz Sultan Selim Camisi'nin harap bitap halinden başlayabilirdik ama o gün ""burkulmak"tan başka şeyi düşünmeye ve hissetmeye mecalimiz kalmadığından fotoğraf da yok o güne dair. en kısa zamanda yeniden gidersek bu sefer inşallah olur..

bu arada, o şarkının en sevdiğim dizesidir bu dize:"kırıklarını aldırdım kalbimin..."

2005-11-08T13:20:00.000+02:00

2005-11-08T11:36:00.000+02:00

arkadaşımız yasemin'in doğum gününü kutlarız...nice yeni (ve yine bunalımlı olmayan) yıllara diyoruz.. bi doğum günü için daha başka ne söylenebilir ki, bundan sonraki yılların bundan öncekilerden daha iyi olmasını dilemenin dışında...

2005-11-06T19:30:00.000+02:00

eveeeet bi tatil daha bitti..
ve yine çalışma ve yine bağırış çağırış bi okul günleri daha..
ne mutlu bize(!) yine kavuşuyoruz sevgili öğrencilerimize.
mutlu olmamak için elimizde sebep var mı????
çok sevdiğimiiz bi işimiz ve çok sevdiğimiz öğrencilerimiz varken daha ne isteriz ki?
öğlene kadar yatmak, sonra geniş geniş kahvaltı sefaları yapmak ve sonra yine canımız isterse gezip canımız isterse kös kös oturmak bizim gibi çalışkan insanların zevk alacağı işlerden sayılmaz elbette!
ve hatta müzik dinlemek ve hatta tv izlemek ve hatta net'e girmek bizi mutlu eden işlerden sayılamaz ..
biz illa ki hiç bir şey öğrenme heveslisi olmayan öğrencilerimize bir şeyler öğretme azmi şevki içinde onlarla cebelleşmekten zevk alabiliriz(!)
napalım bizim de en iyi yapacağımız iş buymuş anlaşılan.
o kadar plan yapıp hiçbirini hayata geçirmeyi başaramadığımıza göre....
heveslerimizin neredeyse hepsi kursağımızda kaldığına göre....
bi müzik aleti bile çalmayı beceremediğimize göre...(ne alakası varsa?)
evdeyken evden sıkılan, okuldayken okuldan sıkılan,öğrenciyken öğrencilikten, öğretmenken öğretmenlikten sıkılan bizim gibi,,,
huzursuz ruhlar ne zaman huzur bulurlar??????

2005-11-04T00:32:00.000+02:00

Hani bayram ya... Hani bizler aile büyüklerimizi, eşimizi- dostumuzu ziyaret ederiz ya..
Hani mutluluk verir ya bayramlar.. Hani sevindirik oluruz, çünkü çocuklaşırız tıpkı eski günlerdeki gibi..
Elimizi avcumuzu açıp şeker toplamaya çıkarız ya...
Biz de bu bayram madem onları yapamıyoruz bari manevi büyüklerimizi ziyaret edelim dedik. Dedik ama pek de mutlu-mesut, elimizde şekerlerimizle dönemedik bu ziyaretlerimizden.
Buruktuk, burkulduk... Halimize ne gülebildik ne de ağlayabildik...
Buruktuk, neden buruktuk???
Çünkü daha birkaç gün öncesinden yeni yetişen neslimize dair fikirlerimizin pek de olumlu olmamasına sebep olacak şeyler duymuştuk onlardan. Daha doğrusu aslında duyamamıştık.Çünkü yoktu hiçbir fikirleri; hat'ta dair, hat sanatına dair... Üstelik İstanbul gibi muhteşem hatlarla süslenmiş,muhteşem mimari eserlerin olduğu bir şehirde yaşadıkları halde..
Yine bilmiyorlardı çiçek açmış badem ağacının nasıl bir şeye benzediğini... Hiç görmemişlerdi çünkü.
Ve yine sorsanız bütün büyük alış-veriş merkezlerinin yerlerini tarif ederlerdi de Süleymaniye'nin yerini bilmezlerdi; Sultanahmet Camisi'ne neden "mavi cami" dendiğini bilmezlerdi. Belki de İstanbul'da doğup büyüdükleri halde birçoğu (imkanı olanlar için söylüyorum) ne Topkapı Sarayı'nı ne de Dolmabahçe Sarayı'nı görmemişti. Hatta yeni açılan bir alış-veriş merkezi kadar bile merak etmemişti ve bunu bir eksiklik olarak görmüyordu.
Yine burkulduk,neden burkulduk???
Biz Yavuz Sultan Selim Camisi'nin bakımsızlığına, Yavuz Sultan Selim'in türbesinin kapalı oluşuna yanarken öte yanda Fatih'in türbesinden çıkan genç bir kadının kimi ziyaret ettiğini bile bilmediğini gördük.
"DEDE HİMMET!" demiş ya oğul,biz de diyoruz:
EY ZAMANININ BÜYÜK ASKERİ, FATİHİ, SULTAN MEHMET!!!!!!!!! HİMMET!!!!!!!!
OT GİBİ GELİP OT GİBİ GİDİYOR MUYUZZZ NE?? YOKSA BİZİ OTA DÖNÜŞTÜRMEK İÇİN BİRİLERİ ELLERİNDEN GELEN HER TÜRLÜ ŞEYİ YAPIYOR DA BİZ BUNU GÖRMÜYOR MUYUZ????????

2005-11-01T22:32:00.000+02:00

canım hiç bişi yazmak istemiyo.. bu bi çelişki mi yoksa paradoks mudur? hadi bakalım söleyin yase ve mathy??

2005-10-26T23:28:00.000+03:00

.........işte birkaç güzel fotoğraf...........

2005-10-23T12:59:00.000+03:00

oh be! sonunda... bundan sonra fotoğraf yerleştirme işini sona bırakıcam. olmuyo böyle kardeşim. nerdeyse yarım saattir uğraşıyorum ya hata veriyo ya yüklemiyo falan filan....

şimdi şu güzelim fotoğrafın yanına hiç yakıştı mı bu sözler? tabiki hayır.ama napalım, bu işle uğraşmaktan ne yazacağını unutunca insan böyle zırvalıkları yazması gerekiyo. hiç yoktan iyidir diye yani.

aslında, bu şiir gibi fotoğrafın yanına şiir gibi cümleler yakışırdı ya, neyse..yine en güzel sözü şair söylemiş:

YOLLAR

bir lamba hüzniyle

kısıldı altın ufuklarda akşamın güneşi

söndü göllerde aks-i girye-veşi*

gecenin avdeti sükuniyle..

yollar..

ki gider kimsesiz, tehi, ebedi,

yollar..

hep birer hatt-ı pür-sükut oldu

akşamın sine-i gubarında*.

onlar

hangi belde-i hayale gider;

böyle sessiz ve kimsesiz şimdi?(A.Haşim)

*gözyaşına benzeyen aksi

*akşamın esrarlı sinesinde

2005-10-22T20:17:00.000+03:00

bu dünyada çok garip hissediyorum kendimi. varım ama yokum sanki! bir insanın bir insanı anlaması neden bu kadar zor anlayabilmiş değilim.. aynı dili konuşmayan insanların bile birbirini anladığını düşünürsek biraz tuhaf kaçıyor tabi.

kalbimin bi tarafları acıyo ama tarif edemiyorum bunu. kızgınım, kırgınım ve hatta öfkeliyim. öfkemi çıkartacağım bişey yok.

bi insanın bi insana yardım edememesi ne kadar kötü bi duyguymuş.. elinden bişey gelmemesi, acziyet....... oturup ağlamaktan başka yapacak bişeyinin olmaması...

peki bi insanın yanındaki, yanıbaşındaki insanın duygularına karşı duyarsız ve umursamaz olabilmesi nasıl izah edilir??

ne tuhaf bi çelişki değil mi; bi taraftan hiç tanımadığın biri için bişeyler yapmak isteyip yapamamanın üzüntüsü, diğer yandan çok yakının olduğunu sandığın kişinin senin duygu ve düşüncelerine karşı gayet lakayt davranmasının verdiği acı.. ve her iki üzüntüyü de birden yaşamak.

bazen çok uzaklar çok yakın, çok yakınlar da çok uzak olabiliyor. tecrübeyle sabittir.